#58 schuld

Het is weer licht geworden op de Baltische Zee, maar kort voordat ik voor het eerst tijdens mijn reis de zee in kon rennen, brak het los; wind, regen, onweer.

Twee mensen gingen toch de zee in.

Ik had graag een van die twee mensen willen zijn, maar dat gevoel was gelukkig ook gauw weer weg.

Ik dacht aan mijn tent, terwijl ik schuilde bij een restaurantje aan het strand.

Ik dacht aan alle spullen in mijn tent. Ik kon niks doen. Ik bestelde vis.

Toen ging ik de inhoud van mijn rugtas na: alle ‘belangrijke’ spullen had ik op mijn rug zitten.

Belangrijk waren: telefoon, geld, muziek, camera.

Toen dacht ik aan alles wat ik geschreven had. Ook dat had ik bij me.

Daarna dacht ik pas aan mijn fiets. Ik voelde me even schuldig, tegenover mijn fiets.

Ik at rustig door; ik wist dat de fiets hoe dan ook de volgende dag gewoon weer voor me klaar stond.

Ik hoop dat papa zijn fiets nog herkent, als we straks terug zijn in Nederland. Ze is een stuk ouder geworden.