#53 ver

Met Jarek, een tengere Poolse man uit Gdansk, fiets ik kilometers over zandweg met stenen, steek ik straks de Litouwse grens over, deel ik de weg.

‘Wat zie je als je fietst,’ vraag ik hem.

‘Ik zie vooral niets, maar als ik wat zie, probeer ik zover mogelijk te kijken.’

Misschien komt het door het eentonige Litouwse landschap en de moeilijk fietsbare weg, dat hij dit zegt.

Deze wegen zijn vooral bedoeld voor vrachtwagens, niet voor ons. De paar verloren Litouwse zielen die hier toch fietsen, doen dat met reflecterende oranje hesjes, zodat ze zichtbaar zijn. Voor vrachtwagens.

Wij dragen geen hesjes.

We fietsen naast elkaar. We vertellen elkaar onze ervaringen.

Er wordt soms getoeterd.

We maken het laatste stuk Litouwen zo draaglijk mogelijk.