#27 rugtas

Ik stond voor de deur van het appartement in Krakow. Ik wilde niet aanbellen. Ze waren er al, mijn vrienden. En zij. Ik schreeuwde haar naam.

Er kwamen alleen maar bewoners uit het pand. Na drie minuten en drie keer schreeuwen pakte ik mijn telefoon.

Zij 15:23 – Zit je in de buurt Koenie??X

Ik 15:48 – Zet je raam is open nerd!

Ik 15:51 –

Een minuut later open ging de deur open. Ton zijn hoofd begaf zich buiten de deuropening. Ik maakte een video met mijn camera. Ton liep terug.

Ze kwam buiten. We kusten.

‘Ik schreeuwen, echt.’

‘Ja. We zitten achter,’ reageerde ze. ‘Mag ik nog een kus?’

Ik had nog niet eens goed naar haar gekeken. Ik was nog bezig met mijn spullen, de fiets, de weg.

Alles moest naar binnen.

Het was gek dat we hier waren, in Krakow. Zij in twee uur, ik in zesentwintig dagen.

Ik bleef staan in het appartement, begon te praten.

‘Doe die rugtas af,’ zei Loes.

Ik deed hem af. Toen was het goed.