#23 namen

Daar zat ik, met blote voeten in een Pools huis. Natgeregend en een bliksemflits verwijderd van de eeuwigheid.

Ik kreeg een handdoek en koekjes, dacht aan de meterslange takken die vlak naast me waren gevallen terwijl ik schuilde onder een afdakje van de kerk. De kerk waar ik nu uitzicht op had.

De vrouw had me naar binnen geroepen, terwijl ik alleen maar vroeg of ik onder de overdekte trap bij hun voordeur mocht schuilen.

Het echtpaar stond buiten bij de trap, boven het doorgetrokken dak, met hun zicht naar de kerk. De man had mij in het Duits gezegd (hij werkte twaalf jaar in Stuttgart) dat hij na het slechte weer naar het kerkhof moest gaan om te zien hoe zijn schoonouders erbij lagen.

Ik at mijn vleesmaaltijd op en keek even naar buiten. Ze stonden dicht bij elkaar, naar hetzelfde te kijken. Ik maakte een foto.

Opolska 134, te Chudoba. Daar moet de foto heen. Al weet ik niet hoe ze heten.