Een soort van perpetuum mobile

We eten samen en haast echt
lijkt de toon waarmee je kiezen spreken
bij de kamer inbegrepen.
Je ontgaat me slecht.

Het huis ruikt verder stil en bovendien
slaapt er vraag naar een vertrek.
Ik heb geen oog voor het bestek en zeg
ik weet niet hoe ik ons kan zien.

Je hebt je knieën naar je hoofd gebracht
bevroedt manieren, liefdes wie weet
hoe hard je nu de tijd verdrijft.

Je zet de vaat gereed
pakt je mond op en zegt zacht
ik wil soms dat je binnen blijft.